==================
လြန္ခဲ့ေသာနွစ္ ၃၀ေက်ာ္ကာလက ျမန္မာ လူမ်ိဳးအမ်ားစုသည္ စီးပြားေရး က်န္းမာေရး အိမ္ေထာင္ေရး စသည့္အေရးကိစၥတို႔တြင္ နတ္ဆရာအားကိုးကြယ္၍ ေျဖရွင္းမႈ ဘိုးေတာ္အား အားကိုး၍အခက္အခဲမ်ိဳးစံု တို႔ကိုေျဖရွင္းမႈမ်ားကို ျပဳလုပ္ခဲ့ပါသည္။
ထို႔အတြက္နယ္ၿမိဳ႕ေလးမ်ား၌ နတ္ဆရာမ်ား ဓာတ္ဆရာမ်ား ဘိုးေတာ္မ်ား အေတာ္ေပါ မ်ားခဲ့ပါသည္။
ေလာကသဘာဝအရ အစစ္ရွိသကဲ့သို႔ ထိုအစစ္မ်ားကို မွီတြယ္၍ အတုအေယာင္ မ်ားကလည္းေနယူ ေပၚေပါက္တတ္ျမဲ ျဖစ္ပါသည္။
ထိုအတုအေယာင္မ်ားေၾကာင့္လည္း ဆရာ အစစ္ ဘိုးေတာ္အစစ္မ်ားသည္ ငါးခံုးမတစ္ ေကာင္ေၾကာင့္ တစ္ေလွလံုးပုပ္ဆိုသလို အဆိုးစာရင္း အပုပ္စာရင္း အတုအေယာင္ စာရင္းအသြင္းခံခဲ့ၾကပါသည္။
က်ြန္ေတာ္တို႔ ေတာၿမိဳ႕အရပ္ေဒသတြင္ လည္းထိုအခ်ိန္ကာလက နတ္ဆရာ ဓာတ္ဆရာနွင့္ဘိုးေတာ္မ်ား အေတာ္ေပါ မ်ားခဲ့ပါသည္။
က်ြန္ေတာ့္အိမ္ေခါင္းရင္းတြင္ အထက္လမ္း ဆရာဘိုးေတာ္ဦးေမာင္ ဆိုသူေနထိုင္သလို က်ြန္ေတာ္ေျခရင္း တစ္ျခံေက်ာ္တြင္ နတ္ဆရာဦးညြန္႔ဟန္ ဆိုသူလည္းေနထိုင္ ခဲ့ပါသည္။
ဆရာဦးေမာင္က အသက္၆၀ ခန္႔ရွိပါသည္။ အသားအေရ စိုစိုျပည္ျပည္ရွိၿပီး သူ႔မ်က္နွာ ကိုျမင္လိုက္သည္နွင့္ ျမင္ရသူအဖို႔ရင္ထဲ ေအးခ်မ္းသြားသလို ခံစားရျမဲျဖစ္ပါသည္။
ဦးေမာင္က နံနက္တိုင္းေစာေစာထကာ ဘုရားရွိခိုးျခင္း ပရိတ္ရြတ္ျခင္း ပုတီးစိပ္ျခင္း နွင့္သတၱဝါအားလံုးတို႔ကို ေမတၱာပို႔သျခင္း ကိုေန႔စဥ္ျပဳလုပ္ေနသူျဖစ္ပါသည္။
ရပ္ကြက္ထဲနွင့္အျခားအရပ္ေဒသ မ်ားမွ အေမွာင့္ပေယာဂကပ္ျငိေနသူ တို႔ကိုလည္း အေမွာင့္အေယာဂအစြဲရွိေနျခင္းကို ကုသ ေပးေနသူတစ္ဦးျဖစ္၏။
ထို႔ျပင္ဆရာေမာင္သည္ ရပ္ကြက္ထဲရွိ သက္ႀကီးရြယ္အိုမ်ားနွင့္ ကေလးသူငယ္မ်ား ကိုသူရရွိလာေသာ ဓနဥစၥာထဲမွ ဖဲ့၍ရံဖန္ရံခါ အာဟာရဒါနျပဳတတ္သူတစ္ဦးလည္း ျဖစ္ပါသည္။
ဆရာဦးေမာင္တြင္ တစ္ဦးတည္းေသာသား သန္႔ဇင္ဆိုသူရွိပါသည္။ေမာင္သန္႔ဇင္က က်ြန္ေတာ္နွင့္သက္တူရြယ္တူ အတန္းတူ သူငယ္ခ်င္းမ်ားျဖစ္ပါသည္။
က်ြန္ေတာ္နွင့္သန္႔ဇင္က လူငယ္မ်ားျဖစ္၍ ဆရာဦးေမာင္၏ ေလာကီပညာရပ္မ်ားကို စိတ္ဝင္စားမႈမရွိေသာေၾကာင့္ ဘာသိဘာ သာေနထိုင္ခဲ့ၾကပါသည္။
ထိုသို႔ေနထိုင္ခဲ့ေသာ္လည္း ဆရာဦးေမာင္ ထံသို႔ပေယာဂကုသၾကေသာ ေဝဒနာသည္ တို႔ေပ်ာက္ကင္းသြားၾကသည္ကို ေတြ႔ျမင္ ေနၾကရပါသည္။
ဆရာဦးေမာင္ ကုသရာ၌ေအာက္လမ္း ဆရာျပဳစားထား၍ ဗိုက္ႀကီးပူေနေသာ မိန္းမပ်ိဳေလးကို ပူေနေသာသူ႔ဗိုက္ေပၚ၌ သံပုရာသီးလွိမ္႔ေပးၿပီး သံပုရာသီးကို ဓားျဖင့္ခြဲရာ ေသြးသံရဲရဲ ထြက္လာကာ ပူေနေသာဗိုက္ပိန္သြားသည့္ျဖစ္ရပ္။
သရဲမက သူစားမည့္အစားအေသာက္ကို လုစားခဲ့သည့္လူငယ္တစ္ေယာက္ကို ပါးစပ္ဟမရေအာင္ ဖမ္းစားျပဳလုပ္ထား ျခင္းကိုပါးစပ္ဟ၍ရေအာင္ ကုသေပးခဲ့ပံု တို႔ကို က်ြန္ေတာ္အံ့ၾသစြာ ေတြ႔ခဲ့ရဖူးပါ သည္။
ထိုအခ်ိန္က က်ြန္ေတာ္တို႔လမ္းထိပ္ နတ္ဆရာ အိမ္ျခံေထာင့္၌နတ္ဆရာ ဦးညြန္႔ ဟန္ကိုယ္တိုင္ စိုက္ပ်ိဳးထားေသာ ေရသဖန္း ပင္ႀကီးက လမ္းထိပ္တြင္တည္ရွိခဲ့ပါသည္။
ၿမိဳ႕စြန္ရပ္ကြက္ေလး ျဖစ္သည့္အေလ်ာက္ လွ်ပ္စစ္မီးေရာင္နွင့္ေဝးေသာ ေခတ္ကာလ ျဖစ္၍ညအခါ၌ အရြက္ဖားဖား ေရသဖန္းပင္ ႀကီးက မည္းမည္းေမွာင္ေမွာင္ျဖင့္ တေစၧ တစ္ေကာင္အလား ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာ တည္ရွိခဲ့ပါသည္။
တေစၧတစ္ေကာင္အလား ေလတိုက္တိုင္း လႈပ္ရွားေနေသာ ေရသဖန္းပင္ႀကီးထက္ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာ ေကာင္းသည္က ထိုေရသဖန္းပင္မွ နာနာဘာဝတစ္ေကာင္ ေျခာက္လွန္႔ေနျခင္း လိုက္ဆြဲေနျခင္းနွင့္ ဝင္ေရာက္ပူးကပ္ေနျခင္းတို႔ျဖစ္ပါသည္။
ထိုအေၾကာင္းအရာမ်ားကို ၾကားသိျမင္ေတြ႔ ေနရေသာ ရပ္ကြက္ထဲရွိလူမ်ားနွင့္ က်ြန္ေတာ္တို႔လမ္းသူလမ္းသား တို႔သည္ လမ္းထဲသို႔ရဲရဲ မဝင္ ရဲရဲမထြက္ရဲျဖစ္ခဲ့ရပါ သည္။
ေန႔လယ္ခင္းတစ္ေန႔၌ က်ြန္ေတာ္အေမနွင့္ လြန္ခဲ့သည့္ ၃ရက္ခန္႔က လမ္းထိပ္ရွိေရ သဖန္းပင္မွအေျခာက္ခံခဲ့ရေသာ က်ြန္ေတာ္ တို႔အေနာက္ဘက္လမ္းမွ မျဖဴဝင္း တို႔စကားလက္ဆံုက်ေနပါသည္။အေမက မျဖဴဝင္းကို႕႕႕
"ဟဲ့ ႕႕ျဖဴဝင္း ဟိုတစ္ေန႔က နင့္ကိုလမ္းထိပ္ ေရသဖန္းပင္ႀကီးက သရဲေျခာက္လႊတ္တယ္ ဆိုတာဟုတ္ေရာဟုတ္ရဲ႕လားေအ"
ယံုၾကည္မႈအားနည္းလွေသာ အေမ့ အေမးစကားေၾကာင့္ သရဲအေျခာက္ခံ ရေသာ မျဖဴဝင္းက အေမ့ကို႕႕႕
"အစ္မက မယံုလို႔လား မယံုမရွိနဲ႔အစ္မေရ ကိုယ္ေတြ႔ရွင့္ကိုယ္ေတြ႔ သရဲမွ သရဲမ အစ္မေရ သူ႔ရဲ႕ေခါင္းကို ယမ္းလိုက္တာ ဆံပင္ရွည္က က်ြန္မမ်က္နွာကို လာရိုက္မိ တယ္။ေျပာရင္းနဲ႔ၾကက္သီးေတြ ထလိုက္တာ အစ္မေရ ဒီမွာၾကည့္ပါဦး"
ဟုေျပာကာ သူ႔လက္ေမာင္းမွ ေမြးညင္း ေပါက္ေလးမ်ား သီးထြက္ေနသည္ ကိုျပေန ပါသည္။မျဖဴဝင္းက သူ႔လက္ေမာင္းသူ ျပန္စိုက္ၾကည့္ေနရင္းမွ အေမ့ဘက္ကို ျပန္လွည့္ၿပီး စကားသံတိုးတိုးျဖင့္ ႕႕႕႕
"အစ္မ အဲဒီမေကာင္းဆိုးဝါး သရဲမကို ဘယ္သူေမြးထားတာလဲ သိလား"
စကားသံတိုးတိုးျဖင့္ ေမးလာေသာ မျဖဴဝင္း အေမးစကားကို အေမက မသိေၾကာင္း ေခါင္းခါ ၍တံု႔ျပန္အေျဖေပးလိုက္ပါသည္။
အေမ၏ ေခါင္းခါ၍မသိေၾကာင္း အေျဖေပး မႈေၾကာင့္ မျဖဴဝင္းက မ်က္နွာမဲ့လ်က္ စကားသံပိုတိုးကာ႕႕႕
"ဘယ္သူေမြးထားရမွာလဲ ဟိုလမ္းထိပ္က နတ္ဆရာဦးညြန္႔ဟန္ ကိုယ္တိုင္ေမြးထား တာတဲ့ အဲဒီသရဲမကို လျပည့္လကြယ္ ညတိုက္းအစာေက်ြးဖို႔ အမဲသားပိႆာတြဲ လာဝယ္တာကို အမဲသားဆိုင္မွာ အလုပ္ လုပ္ေနတဲ့ က်ြန္မရဲ႕အိမ္ေျခရင္းက ကိုျမဒင္ ေျပာတယ္။
အစ္မ အဲဒီသရဲမကို သူကေက်ြးေမြးထားၿပီး လူေတြကိုေျခာက္လွန္႔ဖမ္းစား ခိုင္းတာတဲ့။ သရဲမေျခာက္လွန္႔ဖမ္းစားခံရတဲ့လူေတြ ကုမရေတာ့ဘူးဆိုရင္ နတ္ဆရာဦးညြန္႔ဟန္ ကအဖိုးခ အႀကီးႀကီးေတာင္းၿပီး ကုသေပး ေတာ့တာပဲတဲ့ "
အေမနွင့္မျဖဴဝင္းတို႔ ေျပာဆိုခဲ့ေသာ စကားေတြက က်ြန္ေတာ္ထံမွတစ္ဆင့္ သူငယ္ခ်င္းသန္႔ဇင္ထံ သူငယ္ခ်င္းထံမွ သူ႔ဖခင္ဆရာဦးေမာင္ ထံသို႔ေရာက္ရွိသြားပါ သည္။
တစ္ေန႔ ေန႔လည္၌ သန္႔ဇင္နွင့္က်ြန္ေတာ္ သူ႔အိမ္၌အတူရွိေနစဥ္ ရပ္ကြက္ထဲမွ လူတစ္ခ်ိဳ႕နွင့္အတူ အေမနွင့္မျဖဴဝင္းတို႔ ဦးေမာင္ထံသို႔ေရာက္လာသည္ကို ေတြ႔ရပါ သည္။
ဆရာဦးေမာင္ကလည္း ဧည့္သည္မ်ားကို ခရီးဦးႀကိဳ ေနရာေပးၿပီး႕႕႕
"ကဲ႕႕အားလံုးပဲ က်ဳပ္အိမ္ကို အခုလိုတကူး တကေခၚရတာ အားေတာ့နာစရာပဲဗ်။ အျခားေၾကာင့္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။က်ဳပ္တို႔ လမ္းထိပ္ကေရသဖန္းပင္မွာ မွီတြယ္ေနၿပီး လူအမ်ားကိုေျခာက္လွန္႔ေနတဲ့ နာနာဘာဝ ရွိေနတာအားလံုးသိေနၾကၿပီပဲ။
အဲဒီေတာ့ဗ်ာ ဒီနာနာဘာဝရွိေနတာကို နွစ္သက္သလား မရွိတာကို နွစ္သက္သ လားဆိုတာကို ခင္ဗ်ားတို႔သေဘာထား ဘယ္လိုရွိလဲ သိခ်င္လို႔ပါ "
ဦးေမာင္၏ အေမးစကားေၾကာင့္္ အားလံုးက လူမ်ားကိုေျခာက္လွန္႔ေနသည့္ နာနာဘာဝ ရွိေနတာကို မလိုလားေၾကာင္း ေျပာဆိုလိုက္ ၾကပါသည္။ဆရာဦးေမာင္ကလည္း ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ညိတ္ၿပီး ႕႕႕
"ေအး႕႕ေကာင္းတယ္ ခင္ဗ်ားတို႔က ေျခာက္လွန္႔ပူးကပ္ ဝင္ေရာက္ေနွာက္ယွက္ ေနတဲ့ နာနာဘာဝမရွိေစခ်င္ဘူးဆိုေတာ့ က်ဳပ္ကဒီနာဘာဝကို ေမတၱာထားလို႔ နွင္ၾကည့္ေပးပါဦးမယ္"
ဆရာဦးေမာင္က ဧည့္သည္မ်ားကို လမ္း ထိပ္ရွိေရသဖန္းပင္ မွေျခာက္လွန္႔ေနေသာ မေကာင္းဆိုးဝါးနာနာဘာဝ အေကာင္ကို ေမတၱာျဖင့္နွင္ေပးမည္ဟု ကတိေပးၿပီး ေနာက္ ေနာက္တစ္ေန႔ ည ၁၀နာရီခန္႔တြင္ လမ္းထိပ္ေရသဖန္းပင္ ေအာက္တြင္ဘုရား ရွင္အားရည္မွတ္၍ ဆီမီး အေမႊးတိုင္မ်ား ပူေဇာ္ပုတီးစိပ္ျခင္း ေမတၱာသုတ္ရြတ္ဖတ္ ျခင္း မက်ြတ္မလြတ္သူတို႔အား အမ်ွအတန္း ေပးေဝျခင္းမ်ားျပဳလုပ္လိုက္ပါသည္။
ဆရာဦးေမာင္ သူလုပ္စရာရွိသည္မ်ား လုပ္ကိုင္ၿပီးခ်ိန္၌ ေရသဖန္းပင္ႀကီးက ေလမတုိက္ဘဲခါယမ္းသြားၿပီး ဘယ္အရပ္ ကလာမွန္းမသိေသာ ေလတိုးသံနွင့္အတူ "ျဖန္း" ခနဲ သူ႔ပါးကိုရိုက္ခ်ျခင္း ခံလိုက္ရ ေသာေၾကာင့္ ဦးေမာင္ နာက်င္သြားကာ ေတာက္တစ္ခ်က္ေခါက္လိုက္ၿပီး ထိုေရသဖန္းနားမွထြက္၍ အိမ္သို႔ျပန္လာခဲ့ ပါသည္။
ေနာက္တစ္ေန႔ နံနက္တြင္ ဦးေမာင္၏ ဘယ္ဘက္ပါးျပင္၌ လက္ဝါးရာ အညိဳအမည္းစြဲေနသည္ကို ေတြ႔ခဲ့ရပါသည္။ ဦးေမာင္၏ သတင္းၾကားရသူတို႔ကလည္း သူ႔အိမ္သို႔လာေရာက္ စူးစမ္းေမးျမန္းၾကပါ သည္။
တခ်ိဳ႕ကလည္း ဆရာဦးေမာင္ကို အထင္ေသးသလို အၾကည့္မ်ိဳးနွင့္ၾကည့္လာ ၍ဦးေမာင္က ထိုလူမ်ားကို ႕႕႕
"က်ဳပ္က ဒီသရဲမကို ေမတၱာထားလို႔နွင္ေပမဲ့ ဒီနာနာဘာဝမေကာင္းဆိုးဝါးမက က်ဳပ္ကိုကိုယ္ထိလက္ေရာက္ တုန္႔ျပန္လိုက္ တယ္ဗ်။
ဒီညေတာ့ ဒီမေကာင္းဆိုးဝါးမကို က်ဳပ္အဆံုးစီရင္ျပပါမယ္။ဝါသနာပါလို႔ ၾကည့္ရဲမယ္ဆိုရင္ ဒီေန႔ညသန္းေခါင္ယံ မွာလာၾကည့္လို႔ရပါတယ္ "
ဦးေမာင္၏ စကားေၾကာင့္ လူငယ္တစ္ခ်ိဳ႕က ဦးေမာင္နွင့္သရဲမ တို႔၏ပြဲႀကီးပြဲေကာင္း တိုက္ပြဲကိုၾကည့္ရန္ တီးတိုးတိုင္ပင္ခဲ့ၾက ပါသည္။ထိုလူငယ္ေတြထဲတြင္ က်ြန္ေတာ္ နွင့္သန္႔ဇင္လည္း ပါဝင္ခဲ့ၾကပါသည္။
ဆရာဦးေမာင္ထံ လာေရာက္စူးစမ္းေလ့လာ ေသာဧည့္သည္မ်ား ျပန္သြားသည္နွင့္ ဦးေမာင္က သူ႔အိမ္ဘုရားခန္းထဲဝင္ကာ ဘုရားရွိခိုးျခင္း ပုတီးစိပ္ျခင္း ေမတၱာပို႔သ ျခင္းတို႔ကိုျပဳလုပ္ၿပီး အင္းေရးသားေသာ မိုင္းကိုင္စကၠဴႀကီး တစ္ခ်ပ္ယူကာ အင္းကြက္မ်ားေရးသား၍ အင္းဆန္
မ်ားသြင္းေနပါသည္။
အင္းခ်ပ္ႀကီးတစ္ခ်ပ္လံုး ေရးသားၿပီးခ်ိန္၌ ဘုရားခန္းထဲရွိ အရွည္တစ္ေတာင္ တစ္ထြာ ခန္႔ရွိေသာငွက္ႀကီးေတာင္ဓားကို ယူလိုက္ ၿပီးဂါထာမ်ားမန္းမႈတ္လိုက္ျပန္သည္။
ထို႔ေနာက္ငွက္ႀကီးေတာင္ဓားကို အင္းေရး သားထားသည့္ မိုက္းကိုက္စကၠဴျဖင့္ပတ္ လိုက္ၿပီး ပရိတ္ခ်ည္ပိုးႀကိဳး အဝါေရာင္နွင့္ ခ်ည္ေနွာင္လိုက္သည္။
အင္းျဖင့္ပတ္ထားေသာ ဓားကိုလည္း ဝိဇၨာ ရွစ္ေသာင္းနွင့္ဆရာအေပါင္းတို႔အား အပ္နွံ လိုက္ပါသည္။
လမိုက္ညလည္းျဖစ္ သန္းေခါင္လည္းျဖစ္၍ ညသည္ပို၍မည္းေမွာင္ၿပီး အေမွာင္က်ေနပါ သည္။က်ြန္ေတာ္တို႔ လူငယ္တစ္စုလည္း အရဲစြန္႔ကာ ေရသဖန္းပင္ႀကီးနွင့္ အနီးဆံုး နတ္ဆရာအိမ္နွင့္ မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္ အိမ္ျခံထဲမွာစုျပံဳ၍ ေနရာယူလိုက္ပါသည္။
ဆရာဦးေမာင္ကလည္း ေရသဖန္းပင္ႀကီး ေအာပ္ေရာက္သည္နွင့္ အသင့္ပါလာေသာ ဖေယာင္းတိုင္သံုးတိုင္ကို မီးထြန္းညွိစိုက္ထူ လိုက္သည္ကို ေတြ႔ရပါသည္။
ဖေယာင္းတိုင္မီးအေရာင္ေၾကာင့္ ေန႔လည္ ကဆရာဦးေမာင္ စီရင္ထားေသာ ဓားႀကီးကို လည္းေတြ႔လိုက္ၾကပါသည္။
ေရသဖန္းပင္ႀကီးထက္မွ အိပ္စက္အနားယူ ေနေသာငွက္တစ္အုပ္ "က်လိ႕႕က်လိ႕႕ဖရွဴး" ဆိုသည့္ ေအာ္ျမည္ ထပ်ံလိုက္သည္နွင့္လမ္းထဲရွိ ေအာင္နက္ ဘိုနီ ဂုတ္က်ား နီမတို႔၏ စြဲစြဲငင္ငင္အူလိုက္ သံကေက်ာခ်မ္းဖြယ္ အဆက္မျပတ္ ထြက္ေပၚပါသည္။
က်ြန္ေတာ္လက္မွ ေမြးညွင္းေတြထေထာင္ ကာၾကက္သီးမ်ားထသြားၿပီး ေက်ာထဲခ်မ္း စိမ့္စိမ့္ခံစားလိုက္ရပါသည္။က်ြန္ေတာ္ သူငယ္ခ်င္း သန္႔ဇင္လက္ကို ဆုပ္ကိုင္ရာ သူ႔လက္ေတြလည္း ေရခဲတံုးလိုေအးစက္ေန ပါသည္။
ထိုအခ်ိန္၌ ေရသဖန္းပင္ႀကီး ေအာက္ရွိ ဦးေမာင္ထံမွ ႕႕႕
"ေဟ့ ႕႕မေျပးနဲ႔ ေမတၱာနဲ႔နွင္လို႔မရတဲ႔ နာနာ ဘာဝသရဲမ နင္ေသေပေတာ့"
ဟုဆိုကာ အင္းခ်ပ္ျဖင့္ပတ္၍ ခ်ည္ေနွာင္ ထားေသာ ငွက္ႀကီးေတာင္ဓားျဖင့္ ေလထဲသိုင္းခုတ္ေနပါသည္။
ဦးေမာင္၏ လုပ္ရပ္ကိုျမင္ေတြ႔ေနရေသာ က်ြန္ေတာ္အဖို႔ ဘာမွမရွိဘဲ ေလထဲဓားျဖင့္ လိုက္ခုတ္ေနသူ ဦးေမာင္ကိုေတြ႔ရသည္မွာ သူရူးတစ္ေယာက္အလား ထင္ေနရသည္။
ဆရာဦးေမာင္၏ ေလထဲခုတ္ေနေသာ ဓားခ်က္ ထိေတြ႔သံေတြက ထူးျခားလွၿပီး "တဒုတ္ဒုတ္" ျမည္ေနသည္ကို က်ြန္ေတာ္ တို႔အားလံုးၾကားေနရပါသည္။
ဆရာဦးေမာင္ ဓားကိုလက္တစ္ဖက္တည္း ျဖင့္ကိုင္ခုတ္ေနရာမွ လက္နွစ္ဘက္လံုးနွင့္ ပိုင္ပိုင္နိုင္နိုင္ ဆုပ္ကိုင္လိုက္ၿပီး သူ႔ပါးစပ္မွ လည္း သရဏဂံုသံုးပါးကို ႒ာန္ကရိုဏ္း က်က်ရြတ္ဆိုၿပီး ႕႕႕
"ကဲ႕႕႕ ဒါကေတာ့ေနာက္ဆံုးဓားခ်က္ပဲ ေရွာင္နိုင္ရင္ေရွာင္ေပေတာ့"
ဟုေျပာဆိုၿပီး ဓားျဖင့္ပိုင္းခ်လိုက္ရာ နတ္ဆရာ ဦးညြန႔္ဟန္ အိမ္ေခါင္မိုးေပၚက အနီေရာင္မီးလံုးတန္းတစ္ခု အျမင့္သို႔တက္ ကာေပ်ာက္ကြယ္သြား သည္ကိုက်ြန္ေတာ္ တို႔လူငယ္တစ္စု ထူးဆန္းစြာ ေတြ႔လိုက္ ရပါသည္။
ညအိပ္ေရးပ်က္ခဲ့၍ အိပ္ရာထေနာက္က်ခဲ့ ေသာက်ြန္ေတာ္နိုးထခ်ိန္၌ က်ြန္ေတာ္တို႔ လမ္းထိပ္ရွိေရသဖန္းပင္ႀကီး၌ လူေတြဝိုင္း အံုေနတာေတြ႔ရ၍ က်ြန္ေတာ္သြားေရာက္ ၾကည့္ရႈမိပါသည္။
ထိုအခါ ေရသဖန္းပင္ႀကီးေအာက္၌ ေအာက္ခံအနက္ေရာင္ေပၚ၌ အဝါေရာင္ ပန္းပြင့္နွင့္ ဓားခုတ္ရာေတြနွင့္ ထဘီတစ္ထည္ကို အံ့ၾသဖြယ္ရာ ေတြ႔လိုက္ ရပါသည္။
ထိုအျဖစ္ပ်က္ေတြ ျဖစ္ပ်က္ၿပီးေနာက္ ထိုေရသဖန္းပင္ႀကီး၌ သရဲေျခာက္ သည္ဆိုေသာ အသံၾကားဖို႔ေနေနသာသာ ထိုေရသဖန္းပင္ႀကီး ေအာက္၌ယခင္မ ကစားဝံ့ခဲ့ေသာကေလးေတြ အေျပးအလႊား ေဆာ့ကစားေနတာကို ေတြ႔ၾကရပါသည္။
ဆရာဦးေမာင္နွင့္ သရဲမတို႔ တိုက္ခိုက္ေသာ ညကနတ္ဆရာဦးညြန္႔ဟန္ အိမ္ေခါင္မိုးေပၚ ကအနီေရာင္မီးလံုး အျမင့္သို႔တက္သြား ေသာေန႔ကစ၍ နတ္ဆရာဦးညြန္႔ဟန္လည္း အိပ္ရာထဲဘုန္းဘုန္း လဲခဲ့ရသည္ကို က်ြန္ေတာ္တို႔ ေနာက္က်မွသိခဲ့ရပါေတာ့ သည္။
နကၡတၱေရာင္ျခည္ မဂၢဇင္းတြင္
ေမာင္ရင္ေထြး(မအူပင္)
ေရးသားထားသည္ကို ေဖာ္ျပလိုက္ပါသည္။
Soe Pyae Kyaw
